Thursday, October 27, 2005
kaya mo ba gawin to?

kanina, habang nagf-friendster ako, may nabasa akong message na naka-post sa bulletin na nag-udyok (naks, lalim) sa akin na gumawa ng bagong entry sa blog. ito yun, share ko sa inyo.

A few years ago at USC. There was a professor
of
philosophy
there who was a deeply committed atheist. His
primary goal for one
required class was to spend the entire semester
attempting to prove
that God couldn't exist.

His students were always afraid to argue with him
because of his
impeccable logic. for twenty years, he had taught
this
class and
no one had ever had the courage to go against
him.
Sure, some had
argued in class at times, but no one had ever
really
gone against him
because of his reputation.

At the end of every semester on the last day, he
would say to his Class
of 300 students, "If there is anyone here who still
believes in Jesus,
stand up!" In twenty years, no one had ever stood
up.
They knew what
he was going to do next. He would say, "Because
anyone who believes
in God is a fool. If God existed, he could stop this
piece of chalk from
hitting the ground and breaking. Such a simple
task to
prove that He is
God, and yet He can't do it." And every year, he
would drop the chalk
onto the tile floor of the classroom and it would
shatter
into a hundred
pieces.

All of the students would do nothing but stop and
stare. Most of the
students thought that God couldn't exist. Certainly,
a
number of
Christians had slipped through, but for 20 years,
they
had been too
afraid to stand up.

Well, a few years ago there was a freshman who
happened to enroll. He
was a Christian, and had heard the stories about
his
professor. He was
required to take the class for his major, and he
was
afraid. But for three
Months that semester, he prayed every morning
that
he would have the
courage to stand up no matter what the professor
said, or what the class
thought. Nothing they said could ever shatter his
faith...he hoped.

Finally, the day came. The professor said, " If
there is
anyone here who
Still believes in God, stand up!" The professor and
the
class of 300 people
looked at him, shocked, as he stood up at the
back of
the classroom.

The professor shouted, "You FOOL!!! If God
existed,
he would keep this
Piece of chalk from breaking when it hit the
ground!"
He proceeded to drop the
chalk, but as he did, it slipped out of his fingers,
off
his shirt cuff, onto the
pleat of his pants, down his leg, and off his shoe.
As it
hit the ground, it
simply rolled away unbroken.

The professor's jaw dropped as he stared at the
chalk.
He looked up at the
young man, and then ran out of the lecture hall.
The
young man who had
stood, proceeded to walk to the front of the room
and
shared his faith in
Jesus for the next half hour. 300 students stayed
and
listened as he told
of God's love for them and of His power through
Jesus.

ganda lang. hehe. matamaan na ang matatamaan. kaya natin gawin to!

Posted at 05:42 pm by shisha
Make a comment  




Saturday, October 15, 2005
ang hangal na manglalakbay

alam nyo ba yung kuwento tungkol sa isang hangal na manglalakbay? kung isa kayo sa mga nanonood ng fruits basket, mapa-japanese version pa ito o tagalog (channel 2), eh alam nyo na to at hindi na kailangan basahin pa. pero sa ikaaalam ng iba, ikukuwento ko na rin.

           

may isang manglalakbay na siyempre nagpapalipat-lipat ng lugar para… para… maglakbay. sa kada bayan niyang natutuluyan, madalas humingi ang mga taong bayan ng kanyang mga gamit. buong puso naman niya ito binibigay sa mga tao at hindi humihingi ng kahit anong kapalit. nang nalaman ng iba ang kanyang kabutihan, inabuso nila ito hiningi ang mga gamit ng manglalakbay. di pa rin nagreklamo ang hangal na manglalakbay at patuloy pa rin siyang nagbigay hanggang walang natira sa kanya kundi ang suot niyang damit. ang sigaw ng taong bayan sa kanya ay “hangal!”.

           

nagpatuloy ang kanyang paglalakbay at umabot siya sa isang gubat. sa gubat na ito ay meron mga halimaw na nakatira at nang nakita ang manglalakbay, hiningi nito ang kanyang suot na damit. tuwang-tuwang binigay pa rin ng hangal na manglalakbay ang kanyang damit at naiwan na siyang walang saplot sa katawan. tumakbo naman ang mga halimaw na sumisigaw, “isa kang hangal!”

           

sinubukan muli ng mga halimaw ang kahangalan ng manglalakbay,  at hiningi naman ng mga nito ngayon ay ang iba’t ibang bahagi ng katawan ng manglalakbay. meron humingi ng kanyang paa at kamay, ang isa naman ay hiningi ang bandang taas nito at iba pang bahagi. buong puso pa rin ito ibinigay ng hangal na manglalakbay habang kanya-kanya ng kuha ang mga halimaw sa katawan nito. natapos ang pagkukuha ng mga halimaw. naiwan na ulo na lang ang natitira sa hangal na manglalakbay. umiiyak na ito na may mga ngiti pa rin sa kanyang labi at sinasabi, “masaya ako! masaya akong nakapagpaligaya ako ng ibang tao!” sinisigaw niya ito hanggang sa kanyang huling hininga.

 

 

 


 

isa talaga siyang hangal. gagawin at ibibigay ang lahat para sa iba.

 

 


 

 

            ako at ang hangal na manglalakbay, parang may naaamoy akong pagkapareho nila. hangarin mapasaya at makapagbigay sa iba kahit na nauubusan at nasasaktan na…

           


Posted at 11:16 am by shisha
Comment (1)  




Thursday, October 13, 2005
october 14, 2005-umaga

morning.

kagigising lang at nag-blog agad.

saya naman ng kahapon.

kaasar nga lang tong si kuya jason at tinakot ako.

habang nagta-type daw siya at ako ay nasa kama, nagbabasa, na-blanko siya bigla at may naramdamang kamay sa balikat niya.

manakot daw ba at ako lang mag-isa sa bahay!

buti na lang dumating ang darna ko, si ta meigh.

nasamahan ako kaagad, nawala ang aking kaba.

pero hindi natapos dun ang lahat, nanaginip pa ako ng masama!

meron daw isang batang lalaki na kapag sasabihin niyang "may multo/babae akong nakikita, lumalabas kaagad! nakakatakot! kasi 3 beses niyang sinabi yun sa panaginip ko. at nakakatakot talaga, nakikita ko yung multong babae na mahaba ang buhok na duguan (parang si sadako na nga sige) pero buti na lang at napunta sa happy mode ang panaginip ko. ang mga blockmates ko.

for 6 consecutive nights sila ang napapanaginipan ko, walang biro.

hindi ko man sabihin na nami-miss ko sila, pero unconsciously, ganun nga ang nararamdaman ko.

kahit na yung mga hindi ko napapansin sa classroom eh napanaginipan ko rin.

wala lang. kuwento lang ako.

Posted at 07:06 pm by shisha
Make a comment  

unang entry..

haay.. 1st entry. mukhang panget pa ata.

sembreak, oh sembreak..

ngayon lang ako nakaranas ng ganitong kahabang break.

1 buwan at ilang mga araw..

tagal!

ka-miss ang mga blockmates ko.

i love you all guys..

wala lang.

Posted at 02:40 am by shisha
Make a comment  







   





<< December 2009 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01 02 03 04 05
06 07 08 09 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

Image hosted by Photobucket.com

ang pinakamamahal naming pusang si pooch..






Contact Me

If you want to be updated on this weblog Enter your email here:




rss feed